• چهار شنبه , 3 می 2017
پارادوکس آنتی هیستامین ها در خارش

پارادوکس آنتی هیستامین ها در خارش

 پارادوکس آنتی هیستامین ها در خارش:گرچه داروهای زیادی در درمان خارش معرفی شده اند به صورت گسترده تمایل پزشکان به این است در مواجه با خارش، آنتی هیستامین تجویز کنند.

البته آنتی هیستامین وقتی از نوع رخوت زا باشد مشکلی نیست و خارش کاهش میابد ولی مساله موقعی اهمیت میابد که آنتی هیستامین های نسل جدید تجویز شوند .

شاید در نگاه اول به نظر برسد داروهای جدیدتر مثل لوراتادین یا فکسوفنادین  خارش را بهتر کم بکنند ولی بر خلاف تصور اولیه این گونه نیست. حقیقت این است که وقتی آنتی هیستامینها به عنوان ضد خارش به کار میروند اثر خواب آوری(sedative )آنهاست که خارش را کاهش میدهد پس از قضا در این جا نسل قدیمی تر از جدیدتر ها موثرترند !

علت پایه ای که باید به آن توجه کرد این است که در بسیاری از موارد خارش بر خلاف تصور اولیه ما واسطه هیستامین ،عامل نیست یا لااقل عامل اصلی نیست پس تعجبی ندارد که آنتی هیستامین  اثر نکند مگر این که اثر خواب آوری در دارو موجود باشد تا بتواند خارش را کم کند.و جالب اینجاست که به همین دلیل در بعضی منابع در خارشهای مقاوم ،بنزودیازپین ها به عنوان خط دوم درمانی توصیه شده اند

یک استثنا   در خارش کهیر قاعده کلی فوق صدق نمی‌کند و آنتی هیستامینهای غیر خواب آور نه تنها موثرند که در اولویت تجویز هم قرار دارند چرا که اینجا بر عکس جاهای دیگر هیستامین واسطه اصلی است در این صورت منطقا اولویت با دارویی است که عوارض کمتری (مثل خواب آوری و عوارض آنتی کولینرژیک) دارد و درعین حال  موثر است.

مطالب مشابه

دیدگاهتان را ثبت کنید

?>
%d وب‌نوشت‌نویس این را دوست دارند: